Als ik kon dan kuste ik voor jou de regenbooG

Steentje tussen je tenen

Graantje tussen je tanden

Schrammen op je benen

Kloven op je handen

Vervelende gedachte

Storende herinnering

Wissen die handel

Ontbloten die tanden

Last van dat graantje

Krassend herhalend

Afspelen van filmpjes

Ontbloten die tanden

Toon me je handen

Krassen voor evenwicht

Vijf maal links

Springen naar rechts

Recht in mijn armen

Ontbloten die armen

Kijk in mijn ogen

Zorg goed voor jezelf

Zorg goed voor jezelf

VILLAS 70 2e semester 2005: "Systemen en Patronen als beteugeling van de chaos in de wereld. Speelser en vrijer dan voorheen en zeer individualistisch."

Mijn hobby? Interieur! Vooral het bladeren in tijdschriften en boeken over decoratie, verbouwingen, enz. Ik spaar de mooiste tijdschriften en heb nu een uitgebreide serie VILLAS vanaf 2005 (het jaar van onze eerste verbouwing). Zondag nam ik die mastodonten nog eens door -ter voorbereiding van een zoveelste project- en ik zie hetzelfde huis vijf jaar later opnieuw ingericht. Nu volgt in schrijftempo wat op dat moment door mijn hoofd schoot.

--------------------------------------- 

Kunst (is Design een kunstvorm, ja toch?) als bevestiging van de toestand in deze wereld of een aankondiging van wat er te gebeuren staat? Wie was er eerst? De zetel - tafel - kast of het individu dat er gebruik van maakt. Uiteraard die kast, maar iemand heeft vòòr jou die kast bedacht. Kan kunst of een interieur je gemoedstoestand bepalen of ga jij met jouw humeur op zoek naar de gepaste inrichting?

Vijf jaar geleden was minimalisme de boodschap. Nu bekijk ik eenzelfde huis eerst in 2005: wit - steen - koud - leder en in 2010 helemaal opnieuw ingericht - rood - hout - stoffen -  straalt het één en al warmte en geborgenheid uit.

Mag ik hopen dat dit de voorbode is van minder individualisme? Leve de knusse inrichtingen van vandaag die huiselijkheid prediken. Twintigjarigen verlangen maar één iets: een thuis en een vaste relatie. Laat ze maar doen. En veel kindjes maken en bemoederen die kindjes. Te veel verwennen en beschermen tegen de grote boze wereld. Zodat die kindjes op hun tijd uit kunnen breken. Hoeveel jaar moeten we dan nog wachten op de nieuwe generatie muzikanten, schrijvers en politici die vrijheid-blijheid prediken? Hoe lang nog voor een nieuwe revolutie? Twintig, dertig jaar? De crisis zal weldra goed in gang schieten. We doen de vorige eeuw over met twintig jaar voorsprong en maken de weg vrij voor nieuwe, jonge helden ... maar dat is weer een ander verhaal. Ik denk er alvast over na.

 Gv'tS

Ik heb dit jaar geen wensen rondgestuurd. Eén zot filmpje gemaakt en dat was het. Maar geen berichtjes rond middernacht. Er was er eentje dat niet meer zou antwoorden. Dat eentje dat vroeger altijd de eerste was.

Het jaar is voorbijgevlogen. Het was er één met alles voor 4 maart en alles daarna. De skireis die ik met de kindjes maakte lijkt wel eeuwen geleden. Er ontbrak iemand. Ik had haar gevraagd of ze ook wou meegaan en ze had nog niet geantwoord. Waarschijnlijk zou het niet lukken maar het zou moeilijk geweest zijn om nee te zeggen. Ik ken haar. Ze zei nooit nee. Op de laatste uitnodiging zou ze nooit meer een antwoord geven. Ik mis haar...

Wat jijzelf dit jaar graag zou willen, dat wens ik je toe

of het nu de lotto is of een nieuw paar billen

op de lotto kan je hopen en die billen moet je voor gaan lopen

dat is ook dit jaar weer mijn goede voornemen

vaker gaan sporten en er plezier in hebben

vooral plezier hebben

in die kleine mooie dingen

en dan hoef ik zelfs de lotto niet te winnen

j6yhWtR0As7wq9xV

Een fantastisch einde en nog mooier nieuw jaar!

Gv'tS  xXx
 

Mijn kleinste spruit houdt van koken. Dat woekert al een tijdje. Toen ze deze zomer door Brugge fietste en Spermalie passeerde zei ze tegen mijn zus dat dat haar toekomstige school was. Ze is onlangs negen geworden. Dat is heel vroeg om al zo'n belangrijke keuzes te maken. Dus probeer ik dat niet te veel te stimuleren. Want soms vermoed ik dat ze het zegt om ons een plezier te doen. Toch geniet ik vaak van een perfect gebakken eitje. Het kind moet met iets beginnen.

Toen we onlangs in een boekenwinkel rondliepen zag ze de nieuwe van Meus. Ze mochten elk een (lees)boek kiezen en zij vroeg stiekem of ze dat kookboek mocht. Koken valt niet onder lezen dus weigerde ik. Bij de jacht naar het gepaste kerstkado ben ik toch overstag gegaan. Mijn kleine Kato heeft naast haar kookpot nu ook een kookboek. Ik vreesde een beetje voor teleurstelling, maar dat was voor niets nodig. Ze was dolblij. Meer nog, ze zou voor ons koken.

En dat heeft ze nu al twee keer gedaan. Een hele maaltijd, groenten en patatten, alles erop en eraan. Ik hoef er niet eens veel bij te zijn. Ze kookt lekker! Volgt het recept! Is ongelooflijk georganiseerd en doet de afwas...niet! Maar dat hoeft ook niet. Maandag aten we vleesbrood met gekookte aardappelen en sla. Woendag vogelnesten met frieten en tomatensaus. Om de twee dagen zou zij wel het eten klaarmaken. Wat de pot vandaag schaft, ik weet het nog niet, maar ik ben nu al benieuwd.

heel veel gebeurd, maar nergens een geheel

hij zette zijn allereerste handtekening en gniffelde. het hoefde niet officieel, maar het was wel leuk om hem bezig te zien.

hij viel weer op de speelplaats. dat stukje tand dat er twee jaar geleden al eens aan werd geplakt, is er nu weer af. 2e herstelpoging nog voor het einde van dit jaar.

voor de film was er sprake van een hond. we hebben twee honden bezocht, maar geeneen werd goedgekeurd. dus werd 'hond' geschrapt, nu staat hij er alleen voor. allé, niet echt alleen maar toch...

soms valt hij niet alleen op zijn bek op de speelplaats, maar ook uit de groep. 'het lijkt wel dat ze mij er niet bij willen mama. dan zeggen ze dat ik een meeloper ben. ik voel dat.'                                                               

en ik voel op zo'n moment...dat kan ik niet beschrijven. dat is leeg en toch vol - kwaad en toch zwak - troosten en oppeppen - schrijven en weten dat dit hem niet helpt

mezelf verwijten dat we van hem te veel willen - luisteren naar hem of dat toch zo goed mogelijk proberen - luisteren en horen dat je kind ongelukkig is

en dan weer die trots als hij 's avonds lacht in zijn bed en zegt dat hij zich zal focussen op de mooie mensen die in hem geloven. zoals Jess die gelooft dat hij het goed zal doen tijdens de opnames. en smelten als hij het pakje troostsnoep bedankt met: 'jij bent tenminste lief mama'

dikke kus lieve schat, er zijn heel veel mensen die in jou geloven. nu jij nog!

http://www.youtube.com/watch?v=a3v8rLzQAvA&sns=fb

filmpje van een operatie en revalidatie zoals onze Gill. Heel confronterend, maar wel mooi om de evolutie zo te zien. Knap gemaakt!

..pleegde een wanhoopsdaad. Volgens sommige mensen zit hij nu aan tafel met iemand die ik een paar maanden geleden nog vaarwel kuste. "Zorg goed voor jezelf" is het laatste dat ik live tegen haar heb gezegd. Onderaan dit soort artikels staat altijd een telefoonnummer. De zelfmoord hulplijn. Indien je vragen hebt; bel!

Krijgen ze meer oproepen na paginagrote berichten over de zoveelste jongere die het niet meer aankan. Valt het mij meer op of zijn er dit jaar echt veel jonge mensen die het leven opgeven? Engelen bestaan echt. Dat heb ik deze week ook ergens gelezen. Daar stond geen hulplijn onder vermeld. Dat kan nochtans handig zijn. Een hulplijn voor al die engelen. Volgen die nu een opleiding? Moeten zij leren om met elkaar om te gaan? Bestaat er zoiets als een engelen parlement? Is er democratie in de hemel. Staatssecretarissen? Compromissen? Sluiten engelen compromissen?

Daar kun je nu eens een boom over opzetten sè. Na vandaag ben ik weeral een illusie armer. Als je telefoon en internet en weet ik veel wat allemaal bij Belgacom hebt, krijg je zomaar voor niets BelgacomTV.

En die nieuwe bbox moest ik ook al niet betalen. Jiepiejo jiepiejé!! De installeur zou langskomen om alles GRATIS te installeren. Wat een service. Eerder deze week heb ik gebeld en zonder doorverbinden of muzak binnen de 6 minuten alle antwoorden op al mijn vragen gekregen. Of toch bijna...

De installeur is geweest. En WIFI? Ah sorry, mevrouw (of liever madame, parce-que ici c'est BXL, désolé) dat zal hier niet lukken. Ah nee, want...blablablabla. En die modem staat waar? In de kelder! Aah ja, voor de tv zal dat dus ook niet gaan, want....blablablabla.

Kan iemand mij helpen?! Frans of Nederlands, maakt mij al niet meer uit. Maar hou je uitleg en excuses voor jezelf. Hoe beter ik het snap, hoe dommer ik mij voel.

Gv'tS

Kinderen keren zich per definitie op een bepaald moment tegen hun ouders. Elke persoon moet door die kleine revolutie heen. Dat is volgens mij de reden dat mijn kinderen een luizig slechte muzieksmaak hebben. In huis staat er niet zo vaak muziek op. Alhoewel ik dat wil veranderen. Met muziek in huis gaan ze misschien minder snel voor de TV zitten.

Maar de CD's in de kast daar zitten echt wel goeie tussen. Ik ben een STUBRU-madam van de oude school. Ik groeide op met Hautekiet op woensdagnamiddag en de commissaris op zaterdag. Hautekiet leerde mij de Beastie Boys kennen en na hem kwam Peter Van de Veire die mij overtuigde om Creedence Cleerwater Revival uit te proberen. Ayco Duyster: Tom Waits; Chris Duchauchoit: Nick Cave; Otto-Jan Ham: The Cure; Tomas De Soete: The Beatles; en nog: The National, Cold War Kids, The White Stripes. Ze staan in mijn kast. En mijn kinderen? Die luisteren naar Rihanna en weet ik veel wat nog allemaal. In mijn auto is de radio van mij maar ze zetten een koptelefoon op om naar Ketnet radio te luisteren.

Daarom heb ik beslist om een stap terug te zetten zodat ze in hun eigen kleine revolutie tegen mama's reglement toch nog de schoonheid van de alternatieve muziek kunnen ontdekken. Tegenwoordig luister ik naar RADIO 1 en ik vind het geeneens een echte opoffering. Met dank aan Joos, jou ken ik nog uit mijn eigen revolutionaire verleden.

We weten het al een tijdje, maar het leek te mooi om echt te zijn. Na dit weekend is het wel officieel: Gill doet mee in een film!

Apetrots ikke, weeral! Het was via iemand die iemand kent die bezig was met een nieuw project. Ze zochten een jongen van 10 à 11 jaar die in een rolstoel zit. Of Gill dat zou zien zitten en dan mocht ik wel eens bellen. Hij mocht meedoen aan de audities en blijkbaar heeft hij dat goed gedaan. Want, hij heeft een vrij belangrijke rol op zak.

Vorig weekend hebben we kennis gemaakt met zijn alsof papa. Met de regisseurs ook, want ze zijn met twee. De opnames starten in januari. Ik vind het allemaal zo spannend. Ik geniet ook van Gill die zich helemaal laat opnemen in die film familie. Aan de ene kant zou ik er zo graag bij en rond zijn. Aan de andere kant denk ik dat ik het toe moet laten dat hij zijn plek zoekt in die nieuwe omgeving. Met mij erbij zal hij zich te veel terugtrekken in de veilige cocon van mama's omhelzing. Maar het is zijn film, zijn ding. Dus ga ik de eerste dagen mee, daarna laat ik hem wel los. Oooh, dat wordt weer een grotere uitdaging voor mezelf dan voor Gill.

Vanaf nu wordt dit dus een filmblog. Heel leuk, deze nieuwe wending in zijn leven!

als ik ooit een huisje bouw

helemaal voor mezelf alleen

dan wil ik heel veel ramen

kijk ik overal dwars doorheen

ik hoef geen deur aan de voorkant

vrienden komen langs achter

alleen vrienden zal ik er dulden

in mijn huisje van duizend en een nachten

ik wil één grote kamer met in het midden

een grote stoof

die mijn hele huisje warm houdt

het wordt er zeer gezellig, bereid je maar al voor

één ding wil ik zeker

wakker worden en mij uitrekken

helemaal naakt, helemaal alleen

dat wordt dus een hoge muur

rondom mijn huisje heen

want mijn huisje voor mij alleen

daar wil ik liever geen streetview

ik vind meekijkers maar gemeen

"Hier lijkt het dat je uit het leven wou stappen" zei hij en hij legde het vijf bladzijden lange relaas van de meest emotionele periode uit mijn leven naast zich neer. "Nooit" heb ik geantwoord.

Nooit en daar blijf ik bij. Ik leef juist veel te graag. Dat was op dat moment ook het probleem. Ik wou weg, maar niet van het leven. Ik stond op het punt om mij met een gigantische sprong midden in het leven te wagen. Niet eruit! Weg van iedereen, náár de wereld die op mij lag te wachten. Eeuwige twijfel heeft mij toen met beide voetjes op de grond gehouden en eeuwig dankbaar ben ik iedereen die mij toen richting juiste beslissing heeft gestuurd. Veel mensen hebben het niet geweten. Toch hebben ze mij de juiste antwoorden gegeven.

Als je zelf een kieken zonder kop bent is het best handig om nuchtere, eerlijke mensen rondom je te hebben. Mensen waarvan je de mening aanvaardt. Bij wie je zelf terecht wil. Want mevrouw de buur mag het nog zo goed met je voor hebben als jij het aan haar niet wil vertellen dan krop je het op. Als die goede oude vriend van de familie vraagt hoe het gaat, zeg je goed! omdat je geen zin hebt om het uit te leggen. Bang van de veroordeling. Want je hebt alles en wil alleen maar meer. Soms is alles hebben juist dat beetje te veel.

Veel belangrijker dan het te vragen is het dus om te luisteren. Hoe gaat het? Goed! Het zal wel...

Ik ben altijd al benieuwd geweest naar wat gebeurt achter hoge muren. Het begon met een film lang geleden. Helemaal zwart-wit, behalve een tuin achter gesloten deuren. Die tuin was een verboden plek. De dochter in de film werd ondergedompeld in een koude, donkere wereld en mocht niet genieten van de kleurenpracht aan de andere kant van de muur . Daar begint mijn drang naar het kennen van ieders geheime tuin, 'ton jardin secret'.

Als ik rondrijd in Brussel zie ik alleen muren. Soms een glimp van iets of wat dat groen lijkt. Maar er is veel meer verborgen achter die hoge muren. Kleine poortjes die op een kier staan trekken mij enorm aan. Uit schrik om terecht gewezen te worden, ga ik nooit naar binnen. Jammer, want ik krijg meer en meer de indruk dat Brussel openbloeit. Het is niet voor niets dat ze de Iris als symbool hebben gekozen. Vlaanderen heeft zijn brullende leeuw en Wallonië zijn trotse haan, maar de brusselaars kozen een bloem.

Gisteren gezien op TV-Brussel: een kunstproject waarbij ze een vergeten park, een corridor tussen de beruchtste woonwijk van Brussel en het Zuid weer willen openbreken. Zo'n vergeten, verwaarloosd parkje waar vroeger mensen samenkwamen en nu geen ziel durft te komen. Ze willen dat weer toegankelijk en vrolijk maken. Zodat mensen elkaar weer kunnen ontmoeten. Ze spraken van 140 nationaliteiten in de omgeving en dat zal ook wel zo zijn. De kinderen waren aan het timmeren, schilderen, spelen. Oudere mannen zaten op een bankje. Toeschouwers van een spektakel waar wij, Belgische toeristen, van houden als we in het buitenland vertoeven.

Het kan, communiceren met elkaar op taaloverschrijdende manieren. Via 'kunst' maar dat is een veel te groot woord. Het was meer briccolage. Het soort prutserij dat je ziet in 'Help mijn man is een klusser' en tegenwoordig hebben ze ook al last van hobby's. We kijken ernaar op televisie. Naar die knoeiers met een hoop vuiligheid achter hoge muren en gesloten deuren. We laten camera's binnen in onze geheime tuin, maar hebben schrik van onze buren. Omdat we vergeten te communiceren.

Laat ze maar vechten, de leeuw en de haan. Ik snap het allemaal niet meer. Ik ben zo Vlaams als maar zijn kan, maar voel mij buitengesloten als ik 'Mijn mening' in sommige kranten lees. Reactie's op veel te ingewikkelde toestanden, die ik niet begrijp. Maar waar wel over, onder andere, ook mijn lot wordt beslist. Wikken en wegen. Ik weet niet meer aan welke kant ik in de balans moet gaan staan. Verscheurd tussen Vlaanderen en Vlamingen. In de steek gelaten door ik weet zelfs niet meer welke regering nu eigenlijk de mijne is. De Brusselse Charles Picqué? Ik dacht het niet nee.

Ik twijfel al heel lang om mij aan een politieke partij te linken. Maar ik doe het niet. Want dan moet ik kleur bekennen in een zwart-witte wereld. Een wereld waar ze tuinen verstoppen achter hoge muren.

Groeten, Gv'tS

de HUMO journalisten die ten tijde van BONANZA moord en brand schreeuwden, want te duidelijke connectie's met het BONANZA-moederhuis: 'Woestijnvis'.

Mijn eigen, kleine mening? Ik heb lang gedacht dat ik te achterdochtig was. Al die Woestijnvis gerelateerde interviews in de Humo. Ik zag spoken en zou waarschijnlijk zelf ook van de gelegenheid gebruik maken als ik in hun schoenen stond. Tot ik bij de zoveelste vermelding van het Productiehuis keek naar de schrijver van het verhaal en tot mijn verstomming zag dat het van mijn-eeuwig-aanbeden Rudy Vandaele was. RV, dwarskijker!!! Als hij zich al laat vangen.

http://www.youtube.com/watch?v=5uTHTt_suKE&feature=pl...

De Mortier draait zich zeker om in zijn graf.

Groeten,

Gv'tS

er wordt van geen politiek meer gesproken

ze zijn met verlof

ze hebben de benen genomen

achter hen - zelfs geen stof

de regen heeft er zich bij neergelegd

de zon ziet er geen doorkomen aan

we sussen onszelf met een dreamteam

in het wielrennen en een overwinning in het voetbal

sans hasard

dit zijn nu de dingen die belangrijk zijn

een mens moet zijn prioriteiten stellen

Zo ging het op de Titanic, toch?

Maar bij een vliegreis werkt het anders. Het begint al tijdens de uitleg met mooie animatie's van de bevallige stewards en -dessen. Als die zuurstofmaskers uit het plafond vallen, red dan eerst jezelf, beste mama en denk daarna pas aan je kroost. Het lijkt logisch maar als die kleine aan je mouw trekt, ga je als moeder gegarandeerd overstag. Maar het gaat verder, veel verder.

Dit jaar hadden we het geluk om op de eerste rij te zitten. Haha, eindelijk beenruimte. Tijdens de heenvlucht was er geen probleem en stiekem vroegen we ons af of we voor de terugvlucht dezelfde voorwaarden zouden verkrijgen. Inchecken en afwachten.... wachten...... radiocontacten..... nerveus heen en weer gegniffel aan de balie. En dan de uitleg: "er werden voor jullie 5 plaatsen op de eerste rij gereserveerd, maar... kinderen en minder mobiele mensen mogen niet op die rij plaatsnemen want daar is de 'emergency exit' en dus voor jullie niet beschikbaar.

Ik dacht er niet zo bij na. Regels zijn er om gerespecteerd te worden. We kregen onze plaatsen op de derde rij. Na een spannende privé rit met een vliegdekschip (bestelwagen met lift die ons persoonlijk naar het vliegtuig bracht!!) gingen we braaf op de derde rij zitten. En op rij 1? Zat niemand! We hebben dan vriendelijk, maar dringend verzocht om onze originele plaatsen, die met balpen waren doorhaald en gecorrigeerd, toch te mogen innemen. Na een lamentabele uitleg over evenwicht en protocol mochten .... de volwassenen en de meisjes. GILL MOCHT NIET OP DE EERSTE RIJ ZITTEN WEGENS NAAR HET VLIEGTUIG GEKOMEN MET EEN ROLSTOEL EN DUS GEDEGRADEERD TOT MINDER MOBIEL!!

Ik wil daar niet moeilijk over doen. Ik hou niet van discriminatie. Positief noch negatief. Maar dit kan toch niet. Stel je voor dat we moeten evacueren. Als hij op de eerste rij zit, pakken we hem op en hebben we hem mee. Doordat ik met hem op rij drie zat, heb ik de hele vlucht met de poepers gezeten. Want dit werd ingewikkelder dan oppakken en meenemen. Die spalken evacueren niet zo makkelijk vantussen die smalle rijen stoeltjes. Die zouden blijven vasthaken aan een leuning of een stuk loshangende hoes, zeker weten. Het was dan ook nog een vlucht waarbij de gordels meer aan moesten dan los mochten door de turbulentie. Die -dessen waren zeer vriendelijk, maar ik mag er niet aan denken hoe de hersenen kronkelen van zij die de veiligheidsvoorschriften opstellen. Een enkeling opofferen om de meerderheid te redden?

Gill, mijn enkeling, liever niet als drenkeling. Ik mag er echt niet te veel over nadenken.

Ik schraap mijn knieën kapot op het asfalt

Tergend langzaam kruip ik vooruit

Druppels bloed spatten uiteen

De tijd klokt verder

Ik kruip langzaam

Sluit een deal met het lot

Als ik heel traag stil blijf staan

En de wereld steeds blijft verder gaan

Misschien is er een wet in de wiskunde of fysica

Middelpuntvliedende kracht

Die mij tot bij jou brengt

En dan pak ik je vast

Ik heb je bijna vast

Zelf ben ik nogal een fan van het fenomeen FACEBOOK . Anderhalf jaar geleden begon ik heel voorzichtig contacten te hernieuwen via de zéér populaire webstek. Vrij vlug werd ik een echte FB-goeroe. Ik leerde nieuwe muziek kennen, nieuwe mensen kennen en ook mezelf een ietsje beter kennen. Nu op dit eigenste moment geniet ik van Seasick Steve via een link op FB en ik geniet van de simpliciteit van ' an old man'. http://www.youtube.com/watch?v=eRnJNMNJaGM&feature=pl... klik even, dan luisteren we samen verder.

Voor haar verjaardag kreeg mijn oudste een laptop helemaal voor zichzelf alleen. En internet. En dus ook een Facebook pagina helemaal voor zichzelf alleen. Nog niet zo lang geleden las ik ergens dat het niet aangeraden is om je eigen kinderen toe te voegen als vriend. Ik liet de keuze dus volledig aan haar. Maar ik mocht en ik was blij. Ik volgde verder de raad uit het bewuste artikel op. Nooit commentaar geven op een link die zij plaatst, niet meekijken over haar schouder, haar niet de indruk geven dat ze gecontroleerd wordt. De vriendschap met je kind dus niet misbruiken om mamaatje te spelen.

Ik stond versteld van mezelf dat ik haar vertrouwde om dat nieuwe medium te ontdekken. Telkens als ze mij om raad vroeg, snelde ik glunderend naar boven. Zo kon ik toch een beetje meekijken naar de evolutie's in haar vriendenlijst. Maar ik gaf geen commentaar.

En nu, lieve mensen, ben ik gezien. Want ik vind FB echt wel leuk! Maar sedert ik bevriend ben met mijn dochter, doe of zeg ik niet meer wat ik wil. Ik mag al eens extra nadenken over welke linken ik kopieer. Een vunzige commentaar? Hola, misschien toch al eens een paar woorden inslikken. En als kers op de taart kreeg ik middenin een chat-sessie een berichtje van mijn lief kind met de mooie woorden: 'moet jij geen eten klaarmaken?!'

Daar gaat mijn herwonnen vrijheid op het internet. In een volgend artikel over de kwestie wil ik de journalisten vragen om de twee kanten toe te lichten. Wie is nu eigenlijk die FB-generatie?

Lieve groeten,

Gv'tS

Kleine kinderen - kleine zorgen, grote kinderen - grote zorgen.

Over mensen die het soms ook niet meer weten. Ouders zoals ik, die soms ook twijfelen aan zichzelf. Over hoe ik loop te roepen dat het geen zin heeft om te roepen naar elkaar. En hoe ik er niets mee inzit om mij te excuseren tegenover mijn eigen kinderen als ik het spoor bijster ben. Dat mama's ook fouten maken. Die vriend van me, bijna een broer, die dat maar raar vindt dat ik sorry zeg tegen mijn eigen kindjes. Misschien heeft hij gelijk, misschien ook niet.

Zonet heb ik mezelf weer voorgenomen om niet meer te roepen als ze niet onmiddellijk reageren (na 5 keer mooi vragen). Het haalt echt niets uit. Toch kan ik het niet tegenhouden, het is een teken van zwakte. Ik verlies de pedalen en schreeuw het uit. Mijn oudste klapt helemaal dicht als ik dat doe en dat wil ik niet. Ik wil dat ze later dingen tegen me komt vertellen. Dat ze hulp durft vragen als er iets misloopt. Ik wil dat ze zich geborgen en veilig voelt. Soms faal ik.

Mijn grootste doel in dit leven is dat mijn kinderen opgroeien tot mooie, sterke mensen. Daarom probeer ik hen de ruimte te geven om zich te ontplooiien. En dus moet ik af en toe loslaten. Ikke, de controlefreak, moet loslaten. Potverdorie niet makkelijk in deze grote, boze wereld. Zelf tast ik nog steeds grenzen af en je wil ze als ouder toch alleen maar beschermen. Hen over alle slechte invloeden heen katapulteren zodat ze met een reuzevoorsprong aan het leven kunnen beginnen. Probleem uiteraard, laat die katapult schieten en je bent ze helemaal kwijt.

Dus zoeken we het uit, elke ouder op zijn manier. Soms doen we dat goed - soms verkeerd. Meestal komt het erop neer dat elke ouder onvoorwaardelijke liefde voelt voor zijn kind. Zoals die mama het vanavond op telefacts  zei: 'het blijft mijn dochter en ze is hier altijd welkom. De deur staat nog steeds voor haar open.'

Dat is zo schoon en zo waar. Maar wat als je op een dag geen dochter meer hebt, denk ik dan...

Ik kon even niet meer. Mocht ook niet, want de drijfveer om te schrijven werd gestuurd door een verhaal dat niet het mijne is. Ik mag schrijven over mezelf en de wereld zoals ik die ervaar. Ik mag schrijven over mijn zoon en de leefwereld die de zijne is. De prikkels die mij nu sturen zijn te wreed, te echt en veel te dichtbij, maar niet van mij.

Zo elke tien jaar, als ik het achteraf uitreken, moet ik in dit leven afscheid nemen. Toen ik veertien was een eerste keer. Tien jaar daarna nog eens opnieuw. Het duurde zeer lang vooraleer ik mijn millenniumbug kon overwinnen. Ik ben een trage verwerker. Maar in mijn vorige blog had ik het nog zo mooi gezegd “alle ballast overboord, het wordt een mooie zomer”. Ik was er voor mezelf aan uit, klaar om er keihard tegenaan te gaan. De zon, ze mocht komen…

Ze is twee weken te laat gekomen. We hebben er een zeer kille winter opzitten. Mensen sterven makkelijker aan het eind van zo’n winter. De batterijen raken niet meer opgeladen bij oudere mensen… bij jonge mensen… Hoe hard ze nu ook schijnt, ze warmt mijn hart niet op. Alle bloemen en geuren ten spijt, ik lijk wel kleurenblind. Ik zit in geen dip, ik doe niet aan zelfbeklag. Ik bloed vanbinnen.

Wist je dat ondanks alle roze pruiken en een fantastische glimlach je nooit zeker kunt zijn van de clown binnenin? Of was die pruik en al die vreugde net de beste camouflage techniek? De triestesse van de clown die de zaal kan doen lachen. Niemand had het ooit gezien. Niemand heeft ooit geweten dat we naar een voorstelling zaten te kijken en dat de make-up bijna op was. En zonder dat laagje schmink kon de faalangst naar buiten treden, maar sterke mensen falen niet. Echte artiesten verlaten het podium.

En wij blijven achter, met duizend vragen WAAROM? De oneerlijkheid van het lot. En we doen net alsof het niet zo is, alsof het niet waar is. Alsof ze gewoon verder leeft. Zelfs als het niet waar is.

Slechte dingen komen per drie, dit voelt aan als drieduizend ineens. Ik wil wel doen alsof, de oneerlijkheid slaat mij in het gezicht. Ik hield van deze mooie bloem. Meer dan dat ze ooit wist.

Ik mis je lieve schat, ik weet dat je mij graag las. Voor jou zal ik altijd een beetje blijven schrijven. Over jou niet meer. Je zit nu ergens ver weg. En al geloof ik er niet in, want op is voor mij gedaan, toch zeg ik jou elke dag goeiemorgen en elke avond slaapwel. De hoop van mijn kindjes om jou aan de andere kant van de brug terug te vinden zal ik nooit de grond in boren. Slaap zacht, daar hoog in je regenboogtoren en bak nog veel van die mooie taarten. Strooi daarna voor ons de kruimels uit, zodat we je kunnen vinden….ooit….op een dag….wie weet....als het mag?

ze hebben gisteren ingebroken in mijn huis

ze namen op het eerste zicht weinig mee

op het tweede zicht al wat meer

en na het sporenonderzoek mochten we opruimen

na het opruimen - het inzicht

ze namen veel meer - veel te veel

één voor één herinneringen aan mooie reizen

al een geluk dat we niet thuis waren

de rommel is weg

ineens de grote kuis in mijn kasten gedaan

alle ballast overboord

deze zomer ga ik kamperen

geen mooie geschenken meer uit vreemde landen

als het even mag....KLOOTZAKKEN

dat spaarvarken van mijn dochter?

Ik zit met een reuzeknobbel in mijn maag. Onderwijs met Gon-begeleiding en ontelbare kiné-uren achteraf. Of aangepast onderwijs met volledige integratie van kiné, etc.

Het lijkt wel een sprookje, heel dat onderwijssysteem waarin kindjes met een tekort zodanig ondersteund worden zodat ze ten allen koste in het normaal onderwijs kunnen meedraaien. De praktijk is niet zo simpel. Mijn kindje hinkt ALTIJD tweeëndertig stappen achterop. En hij kan niet eens hinken. Lach niet, het is niet om te lachen. Het zijn de simpelste dingen die het hardst confronteren. Niet kunnen basketten of meeturnen, altijd de wolf moeten zijn als ze tikkertje wolf spelen, altijd in de goal moeten staan of in de klas achterblijven als ze gaan zwemmen. Ze proberen hem zoveel mogelijk in het systeem te laten meedraaien. Met als enig resultaat een keiharde confrontatie met zichzelf.

Dat is misschien positief. Ik weet het niet meer.

Hij heeft absoluut geen probleem met rekenen, Nederlands, Frans of wereldoriëntatie, enkel godsdienst vindt hij oersaai. Wat in zijn kop blijft hangen zijn kleuters die hem uitmaken voor baby, 4-jarigen die hem pootje-lappen. 14-jarigen die hem subtiel een duwtje geven als hij de refter verlaat. Ik sta er niet altijd naast om die kerels erop te wijzen. Maar goed ook. Anders was ik nu net zo getrokken en mager als mijn zoon. Hij lijdt daar onder, maar klaagt niet. Want hij wil er alleen maar bijhoren. En in zijn zeer kleine kring van kindjes die samen met hem opgroeiden, lukt dit vrij goed. Maar de grote, boze speelplaats is zo gemeen.

Ik wil het hem wel steeds uitleggen dat hij altijd te maken zal krijgen met dat soort slimmeriken, af en toe is het van het goeie te veel. Eén dag na het klassegesprek over “Gill zijn rolstoel is geen speelgoed”, lag zijn rem aan diggelen. Dat is geen toeval!

De laatste tijd praat hij met heimwee over het Kinderrevalidatie centrum. Dat is zijn tweede thuis. Daar kan hij zonder haantjesgedrag op zijn tempo evolueren. Hij komt er tot rust en voelt niet steeds die behoefte voor meer en beter en nooit genoeg.

Hij wil zo graag, maar kan niet meer. En wij verlangen met al dat evenwaardigheidsgedoe eigenlijk veel te veel.

Hoog tijd voor een nieuw verhaal. Al is het maar omdat ik hier zelf af en toe eens kom piepen en die mens van het vorige verhaal niet weerspiegelt waar het voor mij om draait.

Het gaat trouwens al een tijdje niet meer alleen over Gill en zijn operatie en revalidatie. Maar vandaag wel, want gisteren was het een confronterend weerzien met de kiné sinds jaar en dag, de zeer geëerde Professor Gobelijn. Die bevestigde wat wij ook al hadden gezien: "het gaat niet goed met de benen". Nog geen reden tot paniek, wel tijd om in te grijpen. De sportkinesist doet zijn werk niet slecht, maar het is niet wat Gill nodig heeft. Al is hij nu veel gespierder dan pakweg drie maand geleden, bij Gill gaat het niet om de dikte van de spieren wel om de lengte ervan. En hupla, hij moet meer strekoefeningen doen. Weeral op zoek dus.

In wezen hoeft dat geen bobath kiné te zijn. Gewoon ene die er niet voor terugdeinst om met zijn handen te werken. Bestaat de term 'manuele kinesist'? Want dat is wat we nodig hebben. Geen machines en zalfjes om de spieren op te warmen. Geen massage. Ook geen sportkiné, want daarvan kennen we ondertussen de tekortkomingen (voor mijn specifieke atleet). Een vent of een madam, dat maakt in feite niet uit. Frans of Nederlands, we zijn al content met iemand die interesse toont en goed is in de omgang met mijn zoon. Och hemeltergend, houdt het dan nooit op!

Zeker weten is het waar wat deze meneer zegt. Hij heeft er verdorie lang genoeg voor gestudeerd. Hij kan zelfs mij overtuigen. Echt waar.

Ik kijk, luister en zit ja te knikken. Ook als ik naar meneer De Wever luister. Vooral als deze laatste aan een spelletje deelneemt. Ik vind hem warempel sympathiek. Wat helemaal niets betekent, want het is niet omdat ik bijvoorbeeld de zanger kan waarderen dat ik ook van zijn muziek houd.

Terug naar meester Van Aelst. Beste, u praat over het verleden. Er is veel stront gebeurd in het verleden. Al die verhalen over de Franse burgerij in Gent, Brugge en Antwerpen , ik heb ze ook gelezen. Dat zijn verdorie onze steden, daar moeten ze met hun fikken vanaf blijven. Maar dat was vroeger.

Er zit een pak miserie in ieders verleden. Ik was veertien toen mijn opa stierf, maar dat hoort bij het leven, oude mensen sterven. Nog steeds veertien; Sofie, even oud, sterft door reuma - Ivan, leider van de jeugdbeweging, auto-ongeluk. Ik word 24, ben zwanger, net terug uit ons allereerste verlof, Cindy sterft. Cindy was een voorbeeld, het soort sterke vrouw dat ik nooit zal worden, maar ze is niet meer. Ondertussen krijgt mijn moeder Parkinson, wordt mijn zoon te vroeg geboren en krijgt meteen een sticker  ‘gehandicapt’ opgeplakt. Daar wordt aan gewerkt, want wij laten ons niet doen. Ik ben en blijf West-Vlaming en ben daar zelfs fier op.

Ergens onderweg werd mijn mama ook nog aan haar borsten geopereerd en moet ze stralen krijgen. Dat hebben we overwonnen. Mijn schoonmama heeft haar operatie ook achter de rug met de stralen en de chemo en dat zijn we nog aan het overwinnen.

Al deze gebeurtenissen hebben mij gevormd, niet verbitterd. We kunnen die oude verhalen blijven oprakelen tot we erbij neervallen. Geschiedenis is nuttig om lessen te trekken uit het verleden, het blijft geschiedenis en nu…moeten we verdorie vooruit. De franstaligen van nu hebben niets meer te maken met die van 80 jaar geleden. Maar we weten het niet, want we kennen hen niet. Televisie, radio, enz…ze zwijgen die van het zuiden dood. Tegenwoordig komen we via de radio zelfs niet meer te weten welk weer het ginder aan de overkant zal zijn. Ze zijn enkel goed als het is om in een slecht daglicht te zetten. Waarom maken ze geen programma’s met de RTBF in plaats van met die van de NCRV? Aan de kosten van de ondertiteling zal het niet liggen. Ondertitels hebben we ook nodig om die Hollandse Hagenezen te begrijpen.

Ik gun meneer De Wever nog veel stemmen en meester Van Aelst nog veel overwinningen. Maar ik weiger een ballingschap op dat rijke Vlaamse eiland.

Groeten,

Gv’tS

Lieve mensen,

Ik moet jullie nog mijn Nieuwjaarswensen overmaken. Ik wou dat op een originele manier doen, maar slaag er niet in. De kwinkslag ontbreekt. Ik schrijf, schrap, schrijf en verwijder.

Ik broed op iets, maar het is een zware dracht. Dat klopt niet want als je broedt dan draag je niet. Misschien zit ik wel bovenop een bom. In die bom zit een kieken, dat kieken is bijna klaar om de dames en heren politici uit hun impasse te redden. Zij zeggen “politieke impasse” ik zeg “politieke terreur”. Dat kieken is mijn alter ego. En ik, dames en heren, wordt vòòr mijn vijftigste de eerste vrouwelijke premier van dit land.

Een bom van een Nieuwjaarsvoornemen! Kranten wijden grote pagina’s aan het haalbaarheidsgehalte van nieuwe voornemens en hoe je vooral niet te veel druk op je eigen schouders mag leggen. Foert, weg met de goede raadgevingen. Maar maak je geen zorgen, ik ben nog jong. Op dit moment heb ik nog een paar jaar om die andere droom waar te maken. Een plaat vòòr mijn veertigste. Ik doe de dingen op mijn gemak. Snelle tellers met een sadistisch kantje voorspellen weinig goeds voor België de eerstkomende jaren en hechten dus weinig geloof aan mijn voorspellingen. Wacht maar af, ik geloof er nog steeds in. Naief?  

Uiteraard! Ik ben dwaas en bij momenten ontzettend irritant (oefen jij nu al een gans jaar op datzelfde stuk?, dixit mijn echtgenoot die nog steeds niet kan genieten van mijn zenuwslopende gitaarspel), onzeker met vlagen van groot zelfvertrouwen en “wat je ook doet, doe het alstublieft goed!” is een levensleuze.

Welnu, waar zijn we in godsnaam mee bezig? Ik keek vorige week naar ‘Duts’, dat vooraf aanbeden komisch programma dat nu plots niet grappig blijkt te zijn. De kritikasters prediken plaatsvervangende schaamte en zonde van het geld. Ik voorspel dat ‘Duts’ in minder dan tien jaar verplichte leerstof wordt. Een mooier voorbeeld van hoe het er in onze wereld aan toe gaat, zal je niet zo snel vinden. Buren die mekaar verrot schelden, slecht georganiseerde feestjes waar niemand wil op aanwezig zijn om er dan toch naartoe te gaan met een facade van hier tot ginder want ‘je moet de anderen toch niet lastig vallen met je eigen miserie’. En Duts? Die stond erbij en keek ernaar. Hij staarde, maar zag niets. Want voor het gemak had hij een bril opgezet die de omgeving zo filterde dat ze nooit helemaal doordrong. Geen mens gelukkiger dan Duts.

Morgen dus naar de eerste de beste karnavalswinkel op zoek naar een gigantische bril, nog een leuke hoed erbovenop. Wie weet passeer ik wel voor jouw deur, als je er een beetje zin in hebt spring je lekker mee op de kar.

MIEN WAAR IS MIJN FEESTNEUS

MIEN WAAR IS MIJN NEUS

WAAR IS MIJN FEESTNEUS GEBLEVEN

DI RUPO ZET ZIJN STRIK OP

MILQUET ZEGT ENKEL NEE

BARTJE DE WEVER DIE HEEFT STREKEN

DE KONING VERWED ZIJN POST

OP DIE VAN DE SP

MAAR GEENEEN DIE ZICH TOT NU

VAN ZIJN TAAK HEEFT GEKWETEN

Met vriendelijke groet,

Gv'tS

Ze keek met de verwondering van een kind

Als ze voor altijd een kind kon blijven

Geen behoefte voelend tot

Het dragen van wat voor last ook

Laat haar maar vertrekken naar

Al was het Borneo

De ziel opsnuiven van

Het haar zo beminde regenwoud

Ons weer met verwondering leren kijken

Naar

Heel eenvoudig

(*)De natuur / Onze buur / De politieke terreur

(*) schrappen wat niet past

In mijn hoofd had ik reeds half en half uitgemaakt hoe ik het zou beschrijven. Dat het helemaal niet zo mooi had geklonken. Dat hij al eens naast de maat had gespeeld, hier en daar een verkeerde toets had ingedrukt, maar dat het ondanks alles mooi was geweest. Gewoon, omdat ik van hem hou.

Gisteren moest ik naar zijn eerste pianoconcert. Het is voor hem niet zo eenvoudig. Hoewel hij zijn handen en de bewegingen ervan goed onder controle heeft, merk je ook aan zijn vingers dat er 'iets' is. Fijne motoriek is moeilijk, vooral met de rechterhand. Gitaar was geen optie, drum is nog moeilijker, dan moet je handen en benen tegelijkertijd coördineren. Piano eventueel. Op het risico af dat het moeilijk zou worden, bleef het wel een goede oefening.

Oefenen bleek het grootste probleem. maar met het kerstconcert in zicht zette hij zich wat meer in. Toch bleef het vooral traag en langzaam. Mits wat inspanning herkende je hier en daar een deuntje. Waarna je weer begon te twijfelen, omdat de echte versie net wat meer swingde. Een beetje zoals mijn gitaarspel.

Zenuwen had hij alvast niet. En...SURPRISE, SURPRISE het klonk mooi. Als enige ouder zonder filmende telefoon kan ik geen beelden tonen. Maar hij heeft dat wonderbaarlijk goed gedaan. Wat een klein, fijn publiek naar boven brengt in die mens. De negatieve evaluatie van vorige week had hem dan toch wakker geschud.

Flink zo Gill!!

Zijn toestellen zijn bijna allemaal in orde. Dagspalken, nachtspalken, kniestrekkers, zadelstoel en buikligmatras. De nieuwe rolstoel is nog niet helemaal ingewerkt en zijn statafel dient voorlopig meer als meubel. Maar we raken vrij goed geïnstalleerd. De kinesist denkt er anders over. Als het aan hem lag, hadden we ondertussen één van onze kamers omgetoverd tot turnzaal. Dat stellen we nog even uit.

Het blijft toch rennen van links naar rechts. Toen de revalidatie vorig jaar begon, dacht ik: een jaartje doortrekken en dan keert de rust terug. Nu zitten we in een ander ritme, maar rust is het niet. Dat besefte ik vooral wanneer Babba een afspraak probeerde te regelen voor een interview met ons beiden. Dat ik niet kon meedoen, want ik zat wel elke dag in één of ander ziekenhuis. Het orthopedisch centrum is niet meteen een ziekenhuis. Toch word je er weeral geconfronteerd met kinderen en motorische handicaps allerhande.

En wat zegt Gill om de boel te entertainen terwijl we wachten (altijd wachten): "Eigenlijk vind ik mezelf wel een mooie jongen."

Huh?! Van waar hij de inspiratie haalt voor dergelijke uitspraken? Geen idee. Twee minuten eerder had ik onder de kerstboom nog eens mijn mening geventileerd over het feit dat 'Jezus zeer zeker een homo was'. Denk er maar eens over na. Als een echte diva liet hij zich decoreren met kronen en juwelen terwijl hij op een ezel door de stad werd vervoerd. Hij trok drie jaar met een hele harem mooie jongens rond EN hij was onwezenlijk populair bij straffe madammen zijnde Maria Magdalena (een prostituee nota bene).

Mijn mooie jongen. Op zoek naar bevestiging drong hij aan 'het is toch waar mama'. Tuurlijk is het waar. Deze week stond ik mijn lieve held nog te bewonderen. Ik had weer eens zitten denken dat het toch allemaal anders had kunnen zijn. Als..., als..., als...

Maar het is niet anders. Hij werd te vroeg geboren. Hij heeft spastische diplegie, daardoor. En hij is een fantastische jongen, ondanks. En als ik dan in een flits zie passeren "Premature baby kost ziekenhuis 400.000€" denk ik alleen maar, Het is verdorie elke cent waard geweest!!

Hij gooit met sneeuwballen in plaats van te ondergaan. Hij kan zelf deelnemen aan de oorlog en deze keer in de achterste linies. Niet de verkenner die hij twee jaar geleden nog was.

Dan lag hij op de grond en iedereen mikte op Gill. En Gill lachte, want Gill lacht altijd. Als hij pijn heeft, als hij gespannen is, als hij luidop nadenkt en als zijn zus de onnozele trezebees uithangt. Als hij gelukkig is laat hij de anderen lachen.

De ganse weg naar school heeft hij zelf gestapt en gezongen. De zussen waren vrolijk en applaudiseerden voor zijn moed. Ik kwam twee stappen achter en deed mijn best om mee te klappen. Want er viel niet naast te kijken. Hij trippelt weer op zijn tenen. Teen - teen. Terwijl het hiel - teen, hiel-teen moet zijn. Ik heb mijn best gedaan om niet te vitten. Toch ben ik blij dat hij vandaag zijn nieuwe nachtspalken krijgt.